Randa Ayu Pasar Njabon

16 April 2013 08:36:27 Dibaca :


"Piroan iki kangkunge?"


"Sewu."


"Larangmen, sewu mangatus loro yo?"


Retno manthuk alon. Enyang-enyangan ngene iki wis biasa. Masio wis murah, pancet ae wong wedok-wedok iku lek belanja mesti ngenyang. Wong wedok sing bengese abang mbranang iku ngelungno duit rong puluh ewu nang Retno.


"Pas'e ae, Mbak, durung ono susuk."


Wong wedok iku nyebek sediluk karo nggreneng, "Dodolan kok gak nyiapno susuk."


"Suwun," omonge Retno karo nampani duit.


Mari wong wedok iku ngalih, Retno nyawang dagangane. Kangkung, bayem, kemangi, tela dijejer nang duwur plastik gedhe. Retno dhewe ndeprok ngadep dagangane.


"Mimik," omonge anake karo nggandoli klambine.


Arek lanang cilik sing durung patio genah lek omong iku ngelak. Nduwurane emake digereti.


"Isin, akeh uwong. Mimik banyu putih sik ya?" omonge Retno nang anake.


"Emoh. Mimik cucu," saure anake karo gedhek-gedhek.


Retno nyawang wong-wong sik sliweran nang ngarepe. Isuk ngene iki pasar rame ning dagangane sik akeh. Jarik sing mau dingge alas turu anake dijupuk, diubetno mubeng nang dadane. Anake dicandak terus dipangku.


"Mimik cucu ae senengane, wis gedhe," omonge Retno karo njiwit irunge anake.


Arek lanang cilik iku mesem ndelok emak'e mesem nggudani. Nang Njabon sopo sing ora kenal Retno, randa ayu anak siji iku wes setaun iki ben isuk dodolan sayur nang pasar. Retno dhewe dudu wong asli Njabon. Patang taun kepungkur dheweke dijak bojone pindah nang Njabon. Ninggalno kampung sing ora iso ngeweki penguripan, manten anyar iku ngontrak omah nang pinggir Kali Emas.


Parjo, bojone, mulane njajal dodolan klambi. Usaha sing dimodali saka duwit utangan iku bangkrut. Pas Retno meteng Parjo pamit kate melu kerjo kancane. Batine ngunu ngge nyiapno lairane anake. Mulane yo abot ninggal bojo sing lagek meteng, Retno dhewe yo ora duwe sopo-sopo nang Njabon. Ben minggu Parjo sing melu nang proyek dadi kuli mesti mulih. Pas anake lair wong lanang iku yo nunggoni ning sakjoke anake umur setahun wong lanang iku selot telat mulihe ngganti akhire ora ono kabar babar blas.


"Iki telane piro?"


"Sak plastik telung ewu," saure Retno.


"Wis elek-elek ngene lho. Sekilo ta iki?"


Retno manthuk.


"Rong ewu ae, aku tuku loro."


"Durung oleh, Mbak."


"Halah, wong rupane wis kaya ngene iki. Sesuk bosok iki ojo-ojo."


"Sik anyar iku, Mbak. Rong ewu limang atus siji wis."


"Yo."


Selot awan pasar selot sepi. Anake sing njaluk mimik wis enak lek merem. Arek cilik iku ketok lucu pas ombene dicepot. Lambene ketok klamutan. Retno mesem ndelok anake. Lek wis yahmene wong wedok iku biasane milih mulih. Sayure wis ketok alum. Dirijiki dagangane mari ndekek anake nang duwur klasa elek sing wis dilemeki jarik.


"Sayur! Kangkung! Bayem!"


Ora langsung mulih, Retno ngubengi Njabon njajakno dagangane sing durung entek. Siji loro ditelateni masio adoh, sing penting dagangane iso kalong luwih akeh. Lek wis ora payu biasane sayuran iku dimasak dhewe. Anake sing turu digendong mburi. Dagangane dicincing nang tas. Kringete sing netes nang raine dijarno. Srengenge wis duwur, panas ora dirasakno.


Sopo sing ngerti bakale nasib kaya opo. Retno sing ora duwe bapak emak iku ora tau nyangka wong lanang sing dipilih jebule ninggal dheweke karo anake. Sopo sing nyangka Retno sing biyen kerep diireni kancane amarga ayune tibake dadi randa nang umur sing durung ngganti selawe iku.


"Sayur-sayur!"



***


Roro Asyu

/rinatrilestari

TERVERIFIKASI (HIJAU)

Kurang 1/4
www.rinatrilestari.wordpress.com

Selengkapnya...

KOMPASIANA ADALAH MEDIA WARGA, SETIAP KONTEN DIBUAT OLEH DAN MENJADI TANGGUNGJAWAB PENULIS.

Siapa Yang Menilai Tulisan Ini ?